Τα Σκάλια είναι ένας παραθαλάσσιος οικισμός στη βορειοδυτική πλευρά της Καλύμνου, χτισμένος αμφιθεατρικά στην πλαγιά του βουνού, προσφέροντας καταπληκτική θέα προς τη νήσο Τέλενδο και το μικρό νησάκι Καλαβρό. Απέχει περίπου 18 χιλιόμετρα από το λιμάνι της Πόθιας. Ο οικισμός έχει μακρά ιστορία, κατοικούμενος αδιάλειπτα από την προϊστορία έως σήμερα, διατηρώντας το αρχαίο ελληνικό του όνομα για περισσότερα από 2.500 χρόνια.
Η ευρύτερη περιοχή των Σκαλιών κατοικήθηκε ήδη από τα προϊστορικά χρόνια, στη θέση Αγκιναριές. Οι Αγκιναριές βρίσκονται στη νοτιοδυτική απότομη πλαγιά της οροσειράς της Γαλατιανής, ακριβώς πάνω από το Σπήλαιο των Σκαλιών. Πρόκειται για έναν από τους αρχαιότερους οικισμούς της Καλύμνου, που χρονολογείται στους προϊστορικούς και πρώτους ιστορικούς χρόνους.
Η κατοίκηση της περιοχής συνεχίζεται αδιάκοπα σε όλες τις επόμενες ιστορικές περιόδους, μέχρι και σήμερα. Κατά τους κλασικούς και ελληνιστικούς χρόνους, στην περιοχή των Σκαλιών βρισκόταν ο δήμος “Σκαλιωδάν”, ένας από τους επτά Δήμους (Δάμους) της αρχαίας Κάλυμνας, όπως λεγόταν τότε το νησί. Ο δήμος αυτός ίσως κάλυπτε μεγαλύτερη έκταση, περιλαμβάνοντας και τις κοντινές κατοικημένες περιοχές του Αργινώντα, του Εμπορειού, των Τοίχων και της Παλιόνησου. Σύμφωνα με αρχαιολογικά στοιχεία, όπως οικιστικά κατάλοιπα, τάφοι και τμήματα λίθινων ελαιοτριβείων, φαίνεται ότι υπήρχε στην περιοχή σημαντικός αριθμός κατοίκων.
Τον “Δάμο Σκαλιωδάν” τον γνωρίζουμε από δύο ψηφίσματα-επιγραφές του 3ου αιώνα π.Χ., τα οποία κατατέθηκαν στο Ιερό του Δαλίου Απόλλωνα και μεταφέρθηκαν το 1853 από τον Charles Newton στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου, όπου και βρίσκονται μέχρι σήμερα.
Με το πρώτο ψήφισμα, ο Μενεσθεύς Απολλωνίου από τη Μύνδο της Καρίας γίνεται Καλύμνιος πολίτης και εγγράφεται στον “Δάμο Σκαλιωδάν”, ως επιβράβευση για τη βοήθεια που προσέφερε στους Καλύμνιους που περνούσαν από την πόλη του. Με το δεύτερο ψήφισμα, γίνεται Καλύμνιος πολίτης και εγγράφεται στον “Δάμο Σκαλιωδάν” και κάποιος από την Κυρήνη της Αφρικής, ως επιβράβευση για τη βοήθεια που προσέφερε “εν παντί καιρώ” σε όσους Καλύμνιους έφταναν θαλασσοδαρμένοι στην μακρινή του πατρίδα.
Τα Σκάλια αναφέρονται επίσης και στον κατάλογο με τα αρχαία λιμάνια του Arthur de Graauw, ο οποίος αντλεί τα στοιχεία του από ένα σύγγραμμα του 2ου αιώνα μ.Χ. με τίτλο “Σταδιασμός ήτοι Περίπλους της Μεγάλης Θάλασσας”.
Η ιστορία του χωριού συνεχίζεται και στους παλαιοχριστιανικούς χρόνους. Οικοδομικά κατάλοιπα πιστοποιούν ότι ο οικισμός εκτεινόταν από τη θέση του σημερινού χωριού μέχρι τη θάλασσα. Τον 6ο αιώνα μ.Χ. οικοδομείται στην παραλία του χωριού η μεγάλη παλαιοχριστιανική εκκλησία του Αγίου Νικολάου, στον αρχιτεκτονικό τύπο της βασιλικής, τα εντυπωσιακά ερείπια της οποίας διατηρούνται έως σήμερα.
Τον 7ο αιώνα μ.Χ. κτίζεται ο οχυρωμένος οικισμός της Γαλατιανής, στην κορυφή της ομώνυμης οροσειράς, μεταξύ Σκαλιών και Αργινωντών. Εκεί βρίσκεται και το εξωκκλήσι της Παναγίας Γαλατιανής. Βυζαντινή επίσης είναι και η άλλη εκκλησία του χωριού, ο Άγιος Μάμας, κτισμένη πάνω σε αρχαίο τετράπλευρο οικοδόμημα, και βρίσκεται σε δεσπόζουσα θέση πάνω από το παλιό μονοπάτι που ένωνε τα Σκάλια με τον Εμπορειό.
Η περιοχή αναφέρεται ως καλό λιμάνι για μεγάλα πλοία και από τον Πίρι Ρέις στο χαρτογραφικό του έργο το 1525-26 μ.Χ. Το σημείο που περιγράφει είναι το σημερινό Καραβοστάσι.
Από τον 18ο αιώνα και μετά, τα Σκάλια, όπως φαίνεται και από το πλήθος των ερειπωμένων κατοικιών, είχαν αρκετά μεγάλο αριθμό κατοίκων, οι οποίοι ασχολούνταν με την κτηνοτροφία, τη γεωργία και τη σπογγαλιεία, παράγοντας πολύ ωραίο τυρί, αρίστης ποιότητας κρασί, ευωδιαστό μέλι, λάδι και ελιές. Ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα, στο χωριό λειτουργεί καπηλειό-καφενείο με λινό για κρασί, όπου ξαποσταίνουν οι διερχόμενοι οδοιπόροι.
Το 1945, με τη λήξη του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, η Δημογεροντία Καλύμνου ιδρύει στα Σκάλια Δημοτικό Σχολείο, στο οποίο μαθαίνουν τα πρώτα τους γράμματα τα παιδιά όλων των χωριών της περιοχής. Το σχολείο αυτό λειτουργεί έως τις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Από τα μέσα του 20ου αιώνα έως σήμερα, ο πληθυσμός του χωριού μειώνεται σταδιακά λόγω της μετανάστευσης, με συνέπεια σήμερα αρκετός αριθμός κατοίκων που κατάγονται από τα Σκάλια να διαμένουν πλέον στην υπόλοιπη Κάλυμνο, στη Λέρο, στην Κω, στη Ρόδο, στη Γαλλία, στην Αμερική ( Κέμπελ Οχάιο) και στην Αυστραλία.
Το χωριό των Σκαλιών, λόγω της γεωγραφικής του θέσης, αποτέλεσε για αιώνες το σταυροδρόμι της περιοχής, συνδέοντας μεταξύ τους τους οικισμούς των Αργινωντών, της Παλιονήσου, της Συκάτης, των Τοίχων και του Εμπορειού, καθώς και όλη την περιοχή της βόρειας Καλύμνου μέσω της Παλιονήσου με τα παράλια της Μικράς Ασίας, διαδραματίζοντας σημαντικό ρόλο στην ευρύτερη περιοχή.
Σήμερα, τα Σκάλια είναι ένας μικρός οικισμός που έχει διατηρήσει τον παραδοσιακό του χαρακτήρα και φυσική ομορφιά. Στο κέντρο του χωριού υπάρχει πλακόστρωτη πλατεία με φυσική πηγή με τρεχούμενο νερό, όπου δεσπόζει ένας τεράστιος υπεραιωνόβιος πλάτανος.
Κάθε χρόνο, την 1η Σεπτεμβρίου, στην γιορτή του Αγίου Μάμα, διοργανώνεται στην πλατεία του χωριού από τον τοπικό Σύλλογο μεγάλο αυθεντικό παραδοσιακό πανηγύρι, όπου κάτοικοι και επισκέπτες διασκεδάζουν ως το πρωί.
Η περιοχή των Σκαλιών είναι επίσης γνωστή για το εντυπωσιακό σπήλαιό της, ένα από τα ομορφότερα σπήλαια του νησιού, πλούσιο σε σταλακτίτες και σταλαγμίτες.
Τα τελευταία χρόνια, στο χωριό έχει αναπτυχθεί ήπια τουριστική υποδομή, η οποία μπορεί να καλύψει τις ανάγκες του επισκέπτη που επιθυμεί να ξεκουραστεί και να απολαύσει τις διακοπές του σε έναν ήσυχο παραδοσιακό οικισμό, που διαθέτει διεθνώς αναγνωρισμένες αναρριχητικές πίστες, αρχαιολογικά σημεία, πεζοπορικές διαδρομές και πολύ ωραίες παραλίες με πεντακάθαρα νερά.