Ο βαθύς κόλπος της Συκάτης καταλήγει σε μία ευρεία παραλιακή ζώνη, με άνοιγμα 220 μέτρων. Το χερσαίο τμήμα της περιλαμβάνει μία επίπεδη έκταση στο μέσον και καλλιεργήσιμες εκτάσεις στις πλαγιές, διαμορφωμένες σε αναβαθμούς. Εκτός από την κεντρική μεγάλη παραλία, υπάρχει και μία μικρότερη στο νοτιοδυτικό τμήμα του κόλπου. Σε ορισμένα σημεία της περιοχής υπάρχουν ορύγματα για την προμήθεια νερού.

Στο βόρειο άκρο του κόλπου βρίσκεται το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου, ενώ στο νότιο άκρο ερείπια παλαιών κατοικιών, δίπλα στο εκεί σπήλαιο.

Επί της παραλιακής ζώνης εντοπίζονται πάμπολλα θραύσματα αγγείων και κεραμίδες από στέγες κτιρίων των πρωτοβυζαντινών / παλαιοχριστιανικών χρόνων. Επίσης, σε δύο σημεία του κόλπου υπάρχουν τα κτιριακά κατάλοιπα από εργαστήρια παραγωγής πήλινων αγγείων. Δυστυχώς όμως η άμεση γειτνίασή τους με τη θάλασσα συνετέλεσε στην καταστροφή τους λόγω της ανόδου της στάθμης της θάλασσας και της επενέργειας των κυμάτων.

Το πρώτο σημείο βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της μεγάλης παραλίας, σε απόσταση 75 μέτρων νότια του ναϋδρίου του Αγίου Γεωργίου. Πρόκειται για τα απομεινάρια κτιστής κατασκευής ορθογώνιας κάτοψης, η οποία εσωτερικά χωρίζεται σε τέσσερα διαμερίσματα. Η πλευρά που βλέπει προς τη θάλασσα έχει καταστραφεί από τα κύματα. Τόσο στη στεριά όσο και στο βυθό της θάλασσας, υπάρχουν πολυπληθή θραύσματα από άβαφα πρωτοβυζαντινά / παλαιοχριστιανικά αγγεία.

Μία δεύτερη όμοια κτιστή κατασκευή βρίσκεται στη μικρότερη παραλία του κόλπου. Αυτή διατηρείται σε καλύτερη κατάσταση από την προηγούμενη. Δυστυχώς όμως και από αυτήν η πρόσθια πλευρά (βόρεια) που βλέπει προς τη θάλασσα έχει καταστραφεί. Εσωτερικά χωρίζεται σε πέντε διαμερίσματα, από τα οποία τα τρία φέρουν τοξωτή επίστεψη από κεραμικά τούβλα. Η στέγη της κατασκευής εξωτερικά διαμορφώνεται επίπεδη.