Επί της βουνοκορφής του όρους Γαλατιανή (υψόμετρο 589 μ.) σώζονται τα απομεινάρια οχυρωμένου οικισμού των μεσοβυζαντινών χρόνων. Πρόκειται για έναν τόπο εξαιρετικά δυσπρόσιτο, η πρόσβαση στον οποίο γίνεται εφικτή μέσω δύσβατων μονοπατιών από τους οικισμούς Αργινώντα και Σκάλια. Τείχος, πάχους 1,60-2 μ., κτισμένο από αργολιθοδομή και συνδετικό ασβεστοκονίαμα, περιβάλλει τον οικισμό από τη νότια και δυτική πλευρά, τις μόνες από τις οποίες είναι δυνατή η πρόσβαση. Από τη βόρεια και την ανατολική πλευρά ο χώρος προστατεύεται από ψηλούς κρημνούς.

Τα σπίτια του οικισμού σώζονται σε κατάσταση θεμελίων. Όλα τους είναι ορθογώνιας κάτοψης. Στα δυτικά της πύλης υπάρχουν δύο μεγάλες κτιστές καμαροσκεπείς υδατοδεξαμενές. Σε μικρή απόσταση βόρεια της πύλης εισόδου βρίσκεται το εκκλησάκι της Παναγιάς της Γαλατιανής.

Εδώ, κάθε χρόνο στα Εννιάμερα της Κοίμησης της Παναγίας, μεταφέρεται η εικόνα της Παναγιάς Γαλατιανής από τη Μονή Γαλατιανής στα Αργινώντα, όπου φυλάσσεται και τελείται Εσπερινός και πρωινή Θεία Λειτουργία.

Σύμφωνα με την παράδοση, η εικόνα ανακαλύφθηκε στη ρεματιά κοντά στο εκκλησάκι από ένα νεαρό βοσκό της περιοχής και γι’ αυτό φτιάχτηκε εκεί το εκκλησάκι. Η ανυπαρξία όμως άλλου ναού στο χώρο κάνει πολύ πιθανό το ενδεχόμενο το εκκλησάκι να οικοδομήθηκε κατά τη μεσοβυζαντινή εποχή, να ερειπώθηκε μετά την εγκατάλειψη του οικισμού και να επισκευάστηκε στα νεότερα χρόνια.

Ο οχυρωμένος οικισμός της Γαλατιανής ιδρύθηκε εξαιτίας των θαλάσσιων επιδρομών των Αράβων, οι οποίοι κατά τα μέσα του 7ου μ.Χ. αιώνα, λεηλατούσαν συστηματικά τα νησιά του Αιγαίου. Η ζωή του οικισμού συνεχίζεται μέχρι τον 10ο αιώνα. Στα τέλη του 10ου αιώνα, μετά τις νίκες των Βυζαντινών κατά των Αράβων, οι δυσπρόσιτοι οχυρωμένοι οικισμοί εγκαταλείφθηκαν και οι κάτοικοι της Καλύμνου εγκαταστάθηκαν ξανά στις παραθαλάσσιες περιοχές.